Wekeromse Zand

Janny en ik hadden bijna blauwe plekken opgelopen door al het gehobbel over de zandweg naar de parkeerplaats. Hier stond Ingrid ons al op te wachten. Even later kwam er een auto met grote vaart aangereden. Dat waren Pieter en Carla. Volgens Pieter kun je over een hobbelig pad het beste hard rijden, omdat je dan meer over de toppen van de hobbels rijdt. Je wordt dan minder door elkaar geschud. Helaas had Pieter nog last van zijn knie en liep vandaag dus niet mee. Met z’n vieren begonnen we aan de route. De lage slagboom was aan de kant geschoven. Volgens Ingrid omdat er hier werkzaamheden werden verricht. Aan de diverse sporen in het zand te zien was dat ook het geval.
Ik heb een groepsfoto van ons vieren gemaakt en dit keer zonder gebruik te maken van AI. De grote vraag is: wie is wie? Wie het weet mag het zeggen. Aangekomen bij het eerste vennetje lag er een dun laagje ijs op het water.  Verderop werden we verrast door een eenzame heidekoe die ons nieuwsgierig stond aan te kijken. Door de kou en de vorst hadden veel paddenstoelen het loodje gelegd en waren omgevallen. Een enkeling had zich gelukkig nog wel staande kunnen houden. Scheen in het begin nog een zonnetje, aan het eind was die verdwenen en werd het wat onaangenamer. Desondanks hebben we weer heerlijk gelopen door dit mooie gebied.